donderdag 6 juli 2017

Bijna vakantie

De laatste weken voor de vakantie vind ik lastig. Je hoofd en je lichaam denken voortdurend: het is tijd om niets te doen. Maar je moet toch nog van alles doen. Dus hoe verdeel je dan je tijd en aandacht? Het is mij geregeld gebeurd dat ik zo hard werkte voor de vakantie begon, dat ik  uitgeput aan de vakantie begon.
De laatste weken voor de vakantie zijn lekkere weken. Je bent al met je hoofd in de vakantie en denkt geregeld: ha, lekker, nog even en ik kan rustig aan doen. En dat geeft moed en energie om die laatste klusjes nog even te doen. Verlangend naar het moment dat het helemaal tijd wordt om te genieten en te vieren.
De laatste weken voor de vakantie bedenk ik telkens weer hoe waar de bijbel is. Er is geen enkel boek dat ons zo sterk laat zien dat we niet leven om te werken. Daarom de vele feestdagen in de bijbel en de geregelde gezamenlijke rustperiodes waarbij groepen mensen samen op weg gingen naar Jeruzalem. En wat te denken van die wekelijkse vrije dag om te voorkomen dat mensen slaaf worden van hun werk. Wat een wijs boek die bijbel om zo geregeld rust te gebieden.

De komende weken zijn er geen blogs. Het is vakantietijd.

donderdag 29 juni 2017

Jij hebt (g)een olifantenhuid

‘Zo, jij hebt ook een olifantenhuid! wordt soms gezegd.’ Dat is niet zo’n aardige uitdrukking, want er wordt mee bedoeld dat je ongevoelig bent. Wat er ook gebeurt of wat er ook gezegd wordt, het raakt je niet. Je hebt immers een olifantenhuid en die is dik.
Toen ik onlangs weer eens bij de olifanten stond in diergaarde Blijdorp stond daar een bordje bij deze dieren met slurf dat me mateloos intrigeerde. Daar stond namelijk dat olifanten erg veel last hebben van vliegjes en andere kleinere diertjes die in de plooien van hun huid gaan zitten. Ze doen er alles aan om verlost te worden van die diertjes. In de tekst stond ook dat de huid van olifanten nogal gevoelig is en dat ze daarom proberen van die beestjes af te komen. Dat doen ze meestal door in de modder te gaan liggen en als de modder opdroogt en eraf valt, dan gaan de beestjes ook weg.

Als je een olifantenhuid hebt, dan ben je gevoelig voor je omgeving. Je voelt juist heel goed wat er om je heen gebeurt. De bijbel probeert ons te leren om een olifantenhuid te hebben. Dat betekent dat we attent moeten zijn naar de mensen om ons heen. We moeten dezelfde huid als de slurvenbezitters krijgen. 

donderdag 22 juni 2017

Waren de mensen maar als de olifanten

Gisteren was ik in de diergaarde Blijdorp. Elke keer is er wel een dier dat je goed kan zien. Deze keer waren dat de olifanten. Ze stonden de hele tijd vlak bij ons en liepen heen en weer. In de kudde zitten ook wat kleintjes. Wat doen ze lief tegen die jonge kalfjes. Gewillig stapten de groten opzij, zodat de kleintjes er door konden. Wat doen ze voorzichtig. We hebben een uitdrukking in het Nederlands ‘als een olifant door de porseleinkast.’ Dat suggereert dat het lompe beesten zijn. Maar ik zou wel zo voorzichtig als een olifant willen zijn.
En in de vrije natuur vormen de oudere olifanten in het geval van gevaar een muur van lichamen, zodat de jonge beestjes veilig zijn. Wat een saamhorigheid om als kudde gezamenlijk het zwakke te beschermen. Iets daarvan zag ik ook in de dierentuin toen de grootste olifant haar slurf gebruikte om een grote tak weg te zwaaien, zodat het kleintje er weer door kon. En ondertussen hield de grote de kleine voortdurend in de gaten met die relatief kleine oogjes.

Die olifanten zijn een voorbeeld van hoe mensen volgens de bijbel samen moeten leven. De sterken moet opkomen voor de zwakken. Ze moeten hun kracht niet gebruiken om nog sterker te worden, maar om de zwakke te beschermen. Waren de mensen maar als de olifanten. 

donderdag 15 juni 2017

Leve mijn telefoon

De grootste uitvinding van de afgelopen jaren is de mobiele telefoon. Prachtige uitvinding. Daardoor kan je voortdurend in contact staan met anderen. Onze kinderen (en wij) zitten geregeld aan tafel waarbij we langs de tafel naar onze schoot kijken om nog even dit of dat te regelen. Het schijnt dat we wel de afspraak hebben dat aan tafel er geen mobieltjes worden gebruikt, maar in de praktijk houden we ons daar lang niet altijd aan. Daar vinden we die apparaatjes veel te handig voor. En dan heb ik het nog niets eens over al die apps die zoveel dingen in het leven veel makkelijker maken en ons helpen om in verbinding te staan. Verbinding is waar wij voor leven. Daarom pak ik graag mijn mobieltje.

De Geest van God is aan ons gegeven om in verbinding te blijven staan. Die Geest zorgt ervoor dat we elkaar steeds meer snappen. Zoals de bijbel beschrijft dat bij de torenbouw van Babel er een Babylonische spraakverwarring ontstaat, zo ervaar ik het ook vaak. Met alle goede bedoelingen lukt het soms maar niet om echt duidelijk te maken wat ik bedoel en dan heb ik het nog niet eens over minder goede bedoelingen. De Geest helpt in die verbinding. Hij is een mobiele telefoon. 

donderdag 8 juni 2017

Geest van respect

Als we iets in Nederland nodig hebben, dan is het respect. En dan niet als snelgezegd woord als iemand iets moeilijks gedaan heeft. Dat is makkelijk gezegd, maar dat kost niet zoveel. Respect is vooral nodig als mensen heel verschillend zijn. Zelfs zo anders dat ik het in eerste instantie maar raar vind hoe anderen denken of handelen. Afgelopen weken was ik een aantal keren op het strand. Dan zie je goed hoe andere mensen met hun kinderen omgaan. Je zit zo dicht bij elkaar, je ontkomt er niet aan om het te zien en er iets van te vinden. Mij valt vooral op hoe ‘anders’ andere mensen opvoeden. En voor mij is het de vraag of ik daar respect voor kan opbrengen.

De Geest van God is voor mij ook de Geest van respect. Alle mensen zijn door God gemaakt en met Pinksteren zoekt de Geest de mensen op om in hen te komen. Als ik de Geest van God in mij heb, dan ga ik zien hoe verschillend mensen zijn, maar dat juist die verschillen de veelkleurigheid van de wereld weerspiegelt. Op de een of andere manier gaat dat niet vanzelf. Ik heb het nodig dat God met zijn Geest mij dat influistert. Zeker als ik op het strand zit en zie hoe anders mensen met hun kinderen omgaan. 

woensdag 31 mei 2017

Koud mama, die wind

Vorig weekend was het heerlijk weer. Wat is het dan lekker om dicht bij het strand te wonen. Nog geen half uur rijden en je kan je voetjes opwarmen in het warme zand of afkoelen in de koude zee. En natuurlijk genieten van de zilte lucht. Je ruikt het gelijk: we zijn weer op het strand. Dat weet je trouwens ook goed als je een boterhammetje opeet waarbij je het zand tussen je kiezen voelt schuren.
Heel lekker was het windje. Soms een beetje uit zee, de andere keer over land. Maar het zorgde dat het precies goed was. Het is opvallend hoe goed de wind voelbaar is. Elke keer als een windvlaag ons weer bereikte zei onze jongste: ‘koud, mama’ en straalde daarbij zo dat het duidelijk was dat hij het lekker vond. Door de wind kreeg je energie om lekker op het strand zandkastelen te gaan bouwen.
Komende zondag is het Pinksteren. De kerk viert dat God zijn energie aan de mensen geeft. Door de kracht van God zijn ze in staat om te geloven en om dat te laten zien aan de mensen om hen heen. God geeft zijn Geest aan de mensen. Die Geest wordt vaak omschreven met de wind, omdat hij lijkt op wat de wind doet. Lekker is dat, dat briesje van God. 

donderdag 18 mei 2017

Verschillen tussen mensen

Ik denk in verschillen tussen mensen. De een is jong en de ander oud. De een werkt met zijn hoofd, de ander met zijn handen. De een is Nederlander van geboorte, de ander heeft een migratieachtergrond (je moet zo oppassen hoe je dit tegenwoordig formuleert). De een gaat het voor de wind, de ander heeft tegenslag op tegenslag. Het valt heel snel op, al die verschillende mensen.
Ik vind het lastig, al die verschillen. Want ze zorgen er ook voor dat mensen anders kiezen, handelen en zich gedragen. En dat is irritant, mensen die anders zijn dan ik denk dat goed is. Het is wel handig als alle mensen hetzelfde zouden zijn. Maar de wereld is complexer dan ik denk. Dat blijkt wel uit de muren  die op deze aarde worden opgericht om mensen die teveel verschillen van elkaar te scheiden. Zelfs in het land van de vrijheid, Amerika, maken ze plannen voor scheidingsmuren. Kennelijk hoort dat bij mensen.

De bijbel vertelt dat het Jezus is die de scheidingsmuren heeft weggehaald. Mensen die vijanden waren veranderen en de verschillen die er waren, worden niet meer scheidend. Wat mensen onderling anders maakt, wordt juist een afbeelding van de veelzijdigheid van de schepping.