donderdag 23 november 2017

Sinterklaas en peuters...

Onze oudste peuter vindt al het gedoe rond Sinterklaas eng. Onze jaarlijkse favoriet: het Sinterklaasjournaal, wilde hij eerst niet kijken. En toen hij deze week zijn schoen voor het eerst mocht zetten, wilde hij dat niet. Nee, hij wilde zijn schoenen gewoon mee naar boven nemen. Dan kon er ook niks mee gebeuren. Toen de andere kinderen liedjes gingen zingen, zat hij te huilen op de bank. Hij houdt van het gewone, voorspelbare leven en vindt het moeilijk als het anders gaat. Ook als het uiteindelijk leuk blijkt te zijn.
Meestal heeft onze peuter wat tijd nodig om te wennen. Dat was in dit geval ook zo. Nu zit hij als eerste klaar om na het eten te genieten van de Sint en zijn Pieter. En zijn schoen? Toen hij ’s morgens bij het rijtje schoenen kwam, bleek zijn eigen schoen er ook tussen te staan. En er zat chocola in. Hij kon niet ophouden om te vertellen hoe blij hij was: ‘In alle schoenen zit chocola. Ook in die van mij. Leuk he. Hoe kan dat nou?’

Ik herken dat als mensen iets van God gaan merken in hun leven. Eerst vinden ze dat eng en willen ze het liefst bij het vertrouwde blijven. Als ze een beetje gewend zijn, dan kan het grote genieten beginnen: Gods liefde is ook voor mij. Hoe kan dat nou? 

donderdag 16 november 2017

Ik ben heel sterk

Op dinsdag halen we meestal brood voor de hele week. Zes broden en soms negen. Want, zoals bijna iedereen in Spijkenisse weet: Op dinsdag kan je bij Voskamp drie broden kopen voor de prijs van twee. Dat scheelt toch wat eurootjes. Deze dinsdag wilde onze jongste zoon van net twee zelf een brood naar huis dragen. In een plastic tasje. Dat ging eerst best goed. Hij hield het zakje goed boven de grond. Op een gegeven moment sleepte het plastic over de grond. Het werd te zwaar voor hem. Maar op de vraag of wij het moesten dragen zei hij: Nee, zelf doen. Ik kan dit. Ik ben heel sterk. En weer ging de zak de lucht in. Een paar stappen verder zakte hij toch weer naar de grond. Maar nee, hij bleef hem zelf dragen. Ik kan dat. Ik ben heel sterk. Maar het ging niet meer. Toen vroeg ik: Zal ik jou optillen? Dat vond meneer een goed idee. Dus ik tilde hem met zak en al en droeg hem naar huis. En hij keek me aan: zie je wel dat ik het zelf kan? Ik draag hem toch! Ik ben heel sterk. Zo kwam zoon zelf met broodzak thuis.

Zou het niet zo zijn dat God het op dezelfde manier doet? Dat hij ons door het leven draagt en ons tegelijkertijd het idee geeft dat we het helemaal zelf doen.

donderdag 9 november 2017

pff, ik val van mijn fiets

Het was al weer vier maanden geleden dat ik voor het laatst op mijn mountainbike zat. Afgelopen zaterdag ging ik met mijn broer. Eerder was het zo dat hij vooral achter mij aanfietste en dat ik af en toe medelijdend omkeek en vroeg of het nog een beetje ging. Maar hij fietst de laatste tijd veel meer. Daardoor waren de rollen volledig omgedraaid. Eerst leek dat niet zo en kon ik redelijk meekomen. Maar tegen het einde van onze rondrit stopten mijn spieren in mijn benen er mee. Af en toe moest ik afstappen. Dan konden mijn spieren weer verder. De dagen erna heb ik het nog gevoeld. Ik zou die spieren meer moeten trainen. Omdat ik wel geregeld hardloop, waren het vooral de specifieke fietsspieren die het lieten afweten. Wel balen dat mijn broer het zo makkelijk deed.

Geloven lijkt op fietsen. Je moet het wel bijhouden en trainen. Anders wordt het bereiken van de eindstreep een lastig karwei. Eens in de vier maanden met je geloof bezig zijn is veel te weinig. Vooral als je een flinke berg moet beklimmen. Trainen kan op veel manieren. Dat kan door met je hoofd, je hart of je handen iets te doen wat je met God verbindt. Hoe meer je traint, hoe makkelijker je bij de eindstreep komt. 

donderdag 2 november 2017

Uit het ledikantje

Plots klom onze jongste zoon uit zijn ledikantje. Tot nu toe kreeg hij zijn beentje nog niet over de rand. Maar nu wel. Hij zat bovenop. Even aarzelde hij, maar toen liet hij zich resoluut aan de andere kant zakken. Het laatste stukje liet hij zich vallen. Triomfantelijk keek hij ons aan: ‘Zo, dat kan ik toch maar even.’ Of bedoelde hij te zeggen: ‘Nu heeft het geen zin meer om mij in bed te zetten als ik gil of iets niet wil, want ik kom er toch gelijk uit.’  Tja, het is nog even afwachten wat hij doet als hij in bed ligt maar nog lang niet wil slapen. Komt hij eruit…?
Het heeft iets moois, die drang om de wereld te ontdekken. Ik geloof dat God dat in de mensen heeft gelegd. Ze moeten eropuit om  te zien welke prachtige wetten en wonderen in de wereld voorhanden zijn. En als de mensen de neiging hebben om te blijven hangen in het bekende en vertrouwde, dan helpt God wel een handje. Dat kan je lezen in de bijbel als God de mensen verschillende talen geeft. Daardoor ontstaat er onbegrip bij mensen en trekken ze in kleine groepjes weg: op zoek naar nieuwe dingen.
Veel plezier, jongste zoon, bij het ontdekken van de wereld. Maar blijf wel liggen als het moet.

donderdag 26 oktober 2017

Meppen op de triangel

Vanmorgen vonden onze jongste zonen wat muziekinstrumenten in ons huis: een xylofoon, twee sambaballen en een triangel. Dat was leuk natuurlijk. Muziek (of herrie) maken. Schudden met de sambaballen of ze tegen elkaar slaan. Rammen op de xylofoon en verschillende tonen horen. Maar de triangel, die was lastiger. Want als je hem vasthoudt, dan hoor je niets als je er tegenaan slaat. ‘Hij doet het niet’, reageerde een van de kinderen en wilde hem alweer opzij leggen. Maar een triangel kan volgens mij niet kapot gaan. Maar je moet hem wel bij het touwtje bovenaan vastpakken. Dan hangt hij vrij en maakt hij muziek. Toen onze zoon dat snapte was hij niet meer te houden. Een mep op de triangel: pling. Nog een: pling en zo maar verder. Ondertussen heb ik alle instrumenten maar weer opgeborgen. Dat geeft wat rust.

De bijbel laat zien dat mensen op een triangel lijken. Als ze niet vrij zijn, dan komen ze niet tot hun recht. Dan kan je nog zo je best doen, maar je voelt al snel dat er een rem op je leven zit. Daarom is vrijheid zo’n belangrijk begrip voor God en kiest God ervoor om ons te bevrijden. Daardoor kunnen we echt mens worden. En wie vrij is, die is niet meer te houden. Pling, pling en zo maar verder. 

donderdag 19 oktober 2017

Zo zie je alles en koop je meer

Vanmorgen gingen we weer eens naar de Zweedse woonwinkel met het rondje Zo zie je alles. Af en toe probeerde ik nog om de kortere routes te pakken, maar dat was niet de bedoeling. We moesten alles bekijken. Je weet maar nooit op welke goede idee├źn je uiteindelijk uitkomt. We kwamen voor een kastje om het speelgoed op te bergen. De laatste maanden had de box die functie gekregen omdat de jongste er geen gebruik meer van maakte. Of eigenlijk was het zo dat wij hem er niet meer inzette. Toen we bij de kassa waren aangekomen bleek dat we toch echt meer hadden gekocht dan alleen dat kastje. We waren weer bezweken voor al die handige uitgestalde dingen die we toch eigenlijk ook echt nodig hadden.
Dit woonwarenhuis speelt handig in op de menselijke eigenschap om altijd meer te willen hebben. De bijbel vertelt dat het een lastige eigenschap is van mensen om iemand te willen zijn doordat je veel spullen hebt. Hoe voller je kar en hoe gevulder je auto, hoe lekkerder je je voelt (tot je natuurlijk al die spullen in elkaar moet schroeven).

Ondertussen is de box weg en staat het kastje. Op naar de volgende ronde. 

donderdag 12 oktober 2017

Einde van de tomatenplantjes

Afgelopen weekend heb ik de tomatenplantjes weggedaan van de afgelopen zomer. Door het warme voorjaar hebben we kilo’s cherrytomaatjes gegeten. Door flink te snoeien en blad weg te halen krijg je heel veel vruchten. Toen we twee weken op vakantie waren geweest plukte ik wel honderd rode zoete bommetjes. Ze zijn veel lekkerder dan die je in de winkel koopt, omdat ze door echte zonwarmte en veel trager rood zijn geworden. Onze kinderen eten vaak een tomaatje zo van de plant als ze er langslopen. Gewoon omdat ze zo lekker zijn. Maar in de loop van september is het afgelopen. Dan wordt het blad bruin en lang niet alle tomaatjes worden meer rood. Er zaten ook wat slakken bij die af en toe gezellig mee aten.

Zoals elk jaar laten de plantjes weer zien wat er gebeurt met planten, bloemen, dieren en mensen: ze zijn er een poosje en dan niet meer. Mijn tomatenplantjes halen nog geen jaar, reuzenschildpadden redden het soms 150 jaar en een mens haalt soms de 100 jaar. Maar onherroepelijk komt het einde. De bijbel zegt het zo: de bloem valt af, het gras verdort, maar… Ja, er zit in de bijbel en troostende gedachte bij: maar God blijft altijd en deelt dat uit aan ieder die dat wil.