donderdag 18 januari 2018

Mijn koffieapparaat ging kapot

Deze week begaf mijn koffieapparaat het. Vijf jaar heeft hij me dag (en nacht) van koffie voorzien. Ik ben de enige in huis die koffie drinkt, dus het is echt mijn apparaat. Hij had de laatste tijd al vaker kuren, maar tot nu toe kreeg ik hem elke keer aan de praat. Het is zo’n espresso apparaat dat ter plekke de bonen maalt en daar koffie van zet. Verser dan deze koffie is eigenlijk niet mogelijk. Een dag beginnen met een kopje uit dit apparaat verlicht de hele dag. Sinds ik deze koffie drink proef ik steeds meer het verschil met instantkoffie of ‘koffie’ uit een senseo apparaat. Ik drink het nog wel als ik het krijg voorgezet, maar ik denk altijd: het is geen echte koffie. Als je echte koffie hebt geproefd, dan weet je hoe het bedoeld is. Ik heb gelijk maar een nieuw apparaat gekocht, zodat ik maar een avond zonder echte koffie zat. Ik hoop weer een paar jaar vooruit te kunnen.

Misschien is het met geloven ook zo. Het verlicht het hele leven, omdat je bij alles wat je doet weet dat God met liefde toekijkt. Dat verandert het leven. Als je dat weet dan wil je niet anders meer. Je proeft dat het leven anders  misschien wel minder echt is. In ieder geval minder smaakt. 

donderdag 11 januari 2018

Maeslantkering

Natuurlijk ging ik ook kijken vorige week. Zo vaak gaat hij niet dicht. Ik woon niet voor niets in dit deel van Nederland. Er waren meer bezoekers trouwens. Vanaf het begin van de landtong bij Rozenburg was het file rijden. Honderden mensen wilden wel zien hoe een gesloten Maeslantkering eruit ziet. En het was imposant. Midden in de Nieuwe Waterweg twee gigantische staalconstructies die het water tegenhouden. Op luchtfoto’s kan je het effect zien. Voor de kering is het water wild en onstuimig. Daarachter is het rustig. Het was deze keer niet eens per se nodig, maar toch ging hij dicht, omdat ze wilden kijken hoe de kering zich houdt onder stormomstandigheden. Ik was onder de indruk van het vermogen van de ingenieurs van Nederland. Het lukt ze toch maar om het achterland te beschermen voor het water van de zee.

Die kering laat wel iets zien van Jezus. Als het leven ruig tekeer gaat, dan wordt het leven bedreigd. Achter wie of wat kan je dan schuilen? Wie zorgt ervoor dat de storm tot rust komt of in ieder geval geen vat heeft op je geluk? Vanuit de hemel is Jezus naar de aarde gekomen om mijn leven te beschermen. Ik ben onder de indruk van het vermogen van Gods liefde. Het lukt Hem toch maar om mijn leven te dragen. 

woensdag 20 december 2017

Ik heb zin in de kerstnachtdiensten

Ik vind de kerstnachtdiensten prachtige kerkdiensten. Dit jaar mag ik weer drie keer een dienst leiden op 24 december. Ik kan niet wachten om te beginnen. Eerder beleefde ik dat anders. Toen vond ik het lastig dat er zoveel mensen kwamen die normaal niet komen. En dan moest de kerk ook nog aan hun verwachtingen voldoen. Terwijl de kerk toch zo anders is dan mensen vanuit het verleden denken. Maar nu heb ik geen last meer van dat soort gedachtes. Dat komt door iemand uit de gemeente waar ik predikant ben. Die zei een keer: “ik vind kerstavond een prachtige kerkdienst. God zorgt ervoor dat iemand de waarheid over zijn leven gaat horen. En al die andere honderden mensen zijn daar getuige van.”
Kerst met al zijn diensten. Mensen komen vol verlangen naar verbinding, vrede, zingeving en gezelligheid. En God geeft dat door als kind geboren te worden. Vanaf Kerst zijn God en mens altijd met elkaar verbonden. Ons bestaan wordt door God zelf beschenen, verlicht en gedragen. Gods liefde is zo groot dat hij zich aanpast aan ons om in contact te kunnen komen met ons mensen. Ik kan niet wachten om die boodschap te mogen vertellen. En nu maar afwachten in wie de Geest van God zo gaat werken dat hij dit jaar de waarheid over zijn leven hoort. En ik mag er getuige van zijn.

Ik heb zin in al die kerkdiensten in de Dorpskerk van Spijkenisse

donderdag 14 december 2017

Al die sneeuw

Het was spectaculair, al die sneeuw. ik zag een plaatjes als ik uit het raam keek en het was natuurlijk lekker om buiten te lopen en de sneeuw te voelen. Het was goede plaksneeuw. Dat zag je direct  in de vele sneeuwpoppen die overal kwamen te staan. Onze jongste twee hadden nog nooit zo'n pak sneeuw gezien.  Ze vonden het prachtig, vooral het gooien met sneeuwballen.
Grappig om te zien hoe wij die sneeuw totaal ontwend zijn. Binnen een paar uur is heel Nederland ontregeld en wordt er aangeraden om thuis te blijven. Wat een angst bij het KNMI. Terwijl het buiten veel mooier is als het gesneeuwd heeft. De wereld ziet er zoveel liever uit als het gesneeuwd heeft. Al dat wit laat een wereld zien die schittert. Er zou een advies gegeven moeten worden om naar buiten te gaan: sneeuwpoppen bouwen en sneeuwballen gooien. Niets is mooier dan spelende mensen.

Ik snap wel dat een witte Kerst het mooist is. Niet alleen voor ons romantische gevoel  van knusheid. Dat misschien ook, maar daar heb ik eigenlijk niet zoveel mee. Het witte van de kerst weerspiegelt waar het met kerst over gaat: Het kwetsbare kerstkind draagt deze wereld. God komt naar deze wereld zodat de mensen weer kunnen spelen. 

donderdag 7 december 2017

Bladimir

Ik moest deze week aan Bladimir denken. Bladimir ontmoette ik jaren geleden in een sloppenwijk in Peru. Ik was daar voor de stichting Tikani, die hulp biedt aan mensen die het zoveel minder hebben. Bladimir was gehandicapt en kon niet praten. Hij droeg een helmpje omdat hij met zijn hoofd overal tegenaan botste. Maar hij kon ook lachen. Vooral als je gekke bekken naar hem trok.
Een paar jaar later hoorde ik het verdrietige bericht dat Bladimir was vermoord. Wie dat deed, is nooit duidelijk geworden. Daar is geen aandacht aan besteed, want gehandicapte mensen tellen niet mee in Peru. Het zal wel een straf zijn als mensen met een beperking worden geboren, denken de mensen in Peru.
Ik moest aan Bladimir denken, toen ik las dat er een jongetje van 15 jaar uit Schiedam was vermist. Abdullah is doof, verstandelijk beperkt en autistisch. Een enorme politiemacht rukte uit om hem te zoeken. Een helikopter maakte opnames met een warmtecamera. Uiteindelijk werd hij gevonden in een tuinhuisje, nadat er ook een amber alert was uitgegaan.

Het verschil tussen de zoektocht naar Abdullah en het verhaal van Bladimir raakte me. Wat ben ik blij dat ik in Nederland woon met aandacht voor het zwakke. Ik zie daarin de zorg van Jezus voor het kwetsbare. Zou dit verschil in aandacht voor het gehandicapte misschien komen door de christelijke achtergrond van onze cultuur? Dan maak ik me wel zorgen voor de toekomst.

donderdag 30 november 2017

Het visje alleen

Gisteren was het weer tijd voor diergaarde Blijdorp. Een paar uur dieren kijken. Toen we erheen reden regende het buiten en het was kil. Dus we gingen als eerste Oceanium in. Allemaal vissen in een overdekte ruimte en het is er nog lekker warm ook. Perfecte plek om rond te hangen. Met als hoogtepunt natuurlijk de tunnel waarboven de haaien rondzwemmen. Prachtig om die dieren van alle kanten te zien. Tussen al die haaien zwemt ook een school kleinere visjes. Die wervelen in een prachtige dans om elkaar heen. Door bij elkaar te blijven kunnen ze niet zo makkelijk gepakt worden door een haai. Wat blijven ze mooi bij elkaar in een flinke cirkel. Ik denk dat ze elkaars schittering zien en daardoor bij elkaar blijven.  
Plotseling maakt een vis een foutje. Hij stuurt verkeerd en binnen een seconde bevindt hij zich buiten de groep. De rest zwemt gewoon door. De eenzame vis realiseert zich dat hij nu bedreigd wordt aan alle kanten. Ik zie hem schrikken van al dat donkere water om hem heen, flink met zijn staart in het water slaan en met een paar vinbewegingen wordt hij weer onderdeel van de school vissen. Onzichtbaar in het geheel dwarrelt hij weer veilig rond.

Mensen vergeten vaak de aanwezigheid van God te zoeken. Als mensen dan schrikken van de eenzaamheid kunnen ze altijd omdraaien naar de schittering van licht. 

donderdag 23 november 2017

Sinterklaas en peuters...

Onze oudste peuter vindt al het gedoe rond Sinterklaas eng. Onze jaarlijkse favoriet: het Sinterklaasjournaal, wilde hij eerst niet kijken. En toen hij deze week zijn schoen voor het eerst mocht zetten, wilde hij dat niet. Nee, hij wilde zijn schoenen gewoon mee naar boven nemen. Dan kon er ook niks mee gebeuren. Toen de andere kinderen liedjes gingen zingen, zat hij te huilen op de bank. Hij houdt van het gewone, voorspelbare leven en vindt het moeilijk als het anders gaat. Ook als het uiteindelijk leuk blijkt te zijn.
Meestal heeft onze peuter wat tijd nodig om te wennen. Dat was in dit geval ook zo. Nu zit hij als eerste klaar om na het eten te genieten van de Sint en zijn Pieter. En zijn schoen? Toen hij ’s morgens bij het rijtje schoenen kwam, bleek zijn eigen schoen er ook tussen te staan. En er zat chocola in. Hij kon niet ophouden om te vertellen hoe blij hij was: ‘In alle schoenen zit chocola. Ook in die van mij. Leuk he. Hoe kan dat nou?’

Ik herken dat als mensen iets van God gaan merken in hun leven. Eerst vinden ze dat eng en willen ze het liefst bij het vertrouwde blijven. Als ze een beetje gewend zijn, dan kan het grote genieten beginnen: Gods liefde is ook voor mij. Hoe kan dat nou?