donderdag 14 september 2017

Twee en nee

Onze jongste zoon wordt bijna twee en hij zegt voortdurend…nee! Bij alles wat je wilt gaan doen met hem is de mogelijkheid aanwezig dat hij dat op dat moment niet wil. Want hij ontdekt dat hij zelf iemand is. Daarom gilt hij vaak nee. Ook als het eigenlijk iets heel leuks is. Wil je uit bed? Nee! Wil je naar buiten? Nee. Soms lukt het om er rustig onder te blijven en heel hard tegen jezelf te zeggen dat het een fase is die vanzelf over gaat. Maar andere momenten is dat minder makkelijk en word ik boos op hem. Niet dat het iets helpt. Hij gilt gewoon nog harder nee. Veel beter is het om met een grapje of een omweg je doel te bereiken. Dus vraag ik niet: wil je uit bed?, maar zeg ik: wil je in bed blijven? Dan zegt hij nee en kan ik hem eruit halen. Zo bereik ik soms via een andere route wat ik wil.

Volgens mij is dat precies wat God met deze wereld doet. Wij mensen zeggen snel en koppig nee tegen de liefde van God. Maar God wil wel zijn doel bereiken: dat God en mens in liefde en harmonie met elkaar samenleven. Jezus is Gods omweg om ons nee te omzeilen. Zo doet God wat hij uiteindelijk wil, want God is liefde.  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen